De Gouden Driehoek

Vanuit Chiang Rai namen we de boot stroomopwaarts op de Kok rivier naar Thaton (dorpje aan de grens met Myanmar). Die "boten" noemen ze hier een longtailboot en is dus een lange smalle boot waar je net met twee naast mekaar kan zitten op een houten bankje (zonder rugleuning). Meestal proppen ze die bootjes hier wel vol met mensen en voorraden voor de dorpen onderweg. De motor zit niet diep in het water maar verder van de boot af, zodat deze ook in vrij ondiep water kan blijven varen. Altijd een belevenis! Je hebt oordopjes nodig om het oorverdovende gebrul van de motor te kunnen tolereren :-) 

Songthaew-taxi

Theedegustatie

We arriveerden vroeger dan verwacht in Thaton dus maakten nog snel een wandeling naar een aantal tempels op een nabijgelegen heuveltop. De volgende dag trokken we immers al weer verder, met een songthaew dit keer, naar Mae Salong. Zo'n songthaew is een typisch transportmiddel hier in het Oosten. Het zijn in feite een soort van collectieve taxi's met een vast traject; open bestelwagens waar achteraan twee houten planken zijn aangebracht die dienstdoen als zitplaats. Als je pech hebt, zit je er opengepakt met andere passagiers en stopt dat ding echt overal (als twee passagiers op 50 meter van elkaar wonen, stopt hij twee keer, hier en 50 meter verder). Als je op je bestemming bent, druk je op een bel en stopt hij. Aangezien het laatste stuk van de weg naar Mae Salong nogal steil en slingerend was, je niet vooruit kan kijken aangezien je zijwaarts zit en de locals hun maag altijd minder bestand blijkt te zijn tegen reisziekte, kan je je er misschien iets bij voorstellen hoe die reisjes verlopen :-) Mae Salong is een dorp volledig gebouwd voor en door de vluchtelingen van de Kuomintang. Dat merk je nog steeds aan de Chinese invloed op het eten, de Chinese school en sommige nog volledig Chinese dorpen. Daarnaast is het dorp vooral bekend om zijn talrijke theeplantages dus vooraleer we begonnen aan een lange bergwandeling, genoten we van een thee-proeverij in een lokale shop. Jammer genoeg blijft de thee maar enkele weken goed en is hij ontzettend duur anders hadden we zeker enkele pakjes meegenomen voor thuis.

Mekong

Scooter-lovers

Onze volgende halte in de regio van de Gouden Driehoek was Sopruak, het eigenlijke drielandenpunt waar Myanmar, Laos en Thailand elkaar ontmoeten aan de Mekong. Onze songthaew-bestuurder dropte ons en vier andere Chinese toeristen, om een ons onbekende reden, ergens tussen Mae Salong en Sopruak, maar gelukkig slaagden we er toch in te geraken waar we wilden :-) Overvolle bussen met toeristen (Westerse maar ook en vooral Aziatische) worden dagelijks gedropt in Sopruak, enkel en alleen om precies op dat punt een foto te nemen. Veel interessanter maar veel minder bezocht is het 3km verder gelegen grote museum, de Hall of Opium. Een prachtig, interactief museum dat de geschiedenis en de mogelijk vernietigende effecten van de in deze regio verbouwde papaver op schitterende wijze belicht. De volgende dag huurden we een brommer en toerden wat rond in de regio. 's Avonds genoten we, op onze (voorlopig) laatste dag in Thailand -alweer- van een avondmarkt met live-optredens en een heerlijke gebakken vis op een terrasje aan de Mekong bij maanlicht...Meer moet dat niet zijn :-)

Hanengevecht

"Gongen" voor geluk

Masterchef Thailand

We kamen in Chiang Rai aan op een zaterdag en konden dus direct genieten van de mega-zaterdagavond-openluchtmarkt. Honderden kraampjes met kledij, parfum, speelgoed enz. en een aparte sectie met alles aan Thais eten wat je je maar kan inbeelden. Jeroen smulde er van (volgens hem) overheerlijke gefrituurde krekels; ik proefde er ook enkele maar hij moest ze wel in mijn mond stoppen anders was me dat niet gelukt bij de aanblik van het kopje van zo'n beest :-) Naast het stalletje waar ze dit verkochten stond een enorme houten bak, vol tsjirpende levende krekels. Smakelijk! Op twee aparte podia kon je tijdens het eten genieten van live Thaise muziek. Het was machtig om te zien hoe die honderden Aziaten samen de Thai-style dansten :-) De volgende dag verkenden we de omgeving met de fiets, langs de rivier en door de rijstvelden en vingen een glimp op van het (harde) Thaise plattelandsleven.

Onze derde dag in Chiang Rai schreven we ons in voor een cursus Thais koken. We begonnen met een bezoek aan de lokale ochtendmarkt waar onze gids ons allerlei typische Chiang Rai'se specialiteiten liet proeven. Dat was een unieke gelegenheid. We lopen zelf dikwijls te slenteren op die markten maar soms weet je gewoon niet wat al die vreemde in bananenbladeren verpakte pakketjes voor je geheim houden of kan je gewoon niet zien dat het oude vrouwtje dat voor een plastieken kom zit, een volwaardige maaltijd verkoopt. We proefden de plaatselijke thee, koffie, worst, gefrituurde rijsballetjes (té lekker, zoals oliebollen maar vééél lekkerder), cakejes gestoomd in bananenbladeren, een broodje ijs (in plaats van een horentje doen ze hier het ijs tussen twee sneden brood), de verschillende currypasta's, .. Te veel om op te noemen en ook te veel voor onze maag want na dat marktbezoek moesten we nog aan het koken en het opeten ervan beginnen. We mochten zelf de vier gerechten die we wilden leren klaarmaken kiezen uit een lijst en we moesten ook zelf actief groenten snijden en achter de wok/pan staan :-) Maar het resultaat was geweldig! Gelukkig was er een doggy-bag ter beschikking want we kregen het allemaal niet meer op.

Jullie mogen je dus aan een Oosters feestmaal verwachten eens we terug zijn.

Rondje Mae Hong Son

Na ons verblijf in Soppong, gingen we verder via de 1864 bochten tellende weg tussen Chiang Mai en Mae Salong, langsheen het typische karstlandschap, bedekt met een jungle-achtige vegetatie. Af en toe maakten we een tussenstop om te genieten van de prachtige uitzichten of voor een bezoek aan een dorpje. Aan de oevers van het meer van Mae Salong vonden we een slaapplek bij een lief oud Thais vrouwtje. Om de drukte te ontlopen bezochten we een heel mooi volledig in hout opgetrokken klooster in Birmaanse stijl, dat ook een collectie houten beelden bevat van mensen, dieren...wat je zelden ziet in Thailand. 's Avonds genoten we op de avondmarkt van enkele heerlijke hapjes.

De volgende dag reden we door naar Mae Sariang, wat ondanks de hordes toeristen over elders, toch nog wat van zijn authenticiteit heeft weten te behouden dankzij de vele teakhouten huizen. We huurden een fiets en maakten een tocht langs de rivier en door de rijst- en groetenvelden.

Op onze laatste "mobiele" dag dreven we onze Honda Brio tot het uiterste en beklommen er de hoogste berg van Thailand mee: de Doi Inthanon, 2590m hoog. De berg ligt temidden van een nationaal park maar om wilde dieren te zien, of zelfs nog maar vogels te spotten zijn de massa's bussen met (vooral Thaise) toeristen er te veel aan. En masse worden de aartslelijke tempels op de top bezocht per bus of auto (want zoals je later zal lezen hebben Aziaten blijkbaar een hekel aan enkele meters te voet te wandelen :-)). Er zijn aangelegde bloementuinen en de Chinezen poseren hun te pletter te midden van al die kitch :-)
Na de afdaling dronken we een biertje IN een waterval. Die Thai hadden er niet beter op gevonden dan platforms van bamboe, te midden van een stroomversnelling te installeren. Wij deden mee met de locals en genoten van dit absurd terras :-)
De volgende dag dropten we onze Honda op de luchthaven van Chiang Mai en trokken per bus verder richting het noorden, naar Chiang Rai.

Honda Brio vs. Landcruiser 1-1

We zouden wij niet zijn als we het niet ongelofelijk misten om met ons eigen vervoer rond te cruisen (al was het dit keer veel minder dan onze eigen Landcruiser). Via het internet huurden we onze stadwagen - een Honda Brio- wiens grenzen we de zeven volgende dagen danig verlegden :-) Het autootje was zo klein dat het leek alsof het eerder zo'n speelgoedloopwagentje was als Jeroen er in zat. En hadden we ergens vastgeraakt, dan hadden we hem met vijf sterke Thai gewoon kunnen opheffen en verplaatsen. Voor alle duidelijkheid; het gaat hier wel degelijk over een echte auto en geen Aixam. Gelukkig konden we de automatische versnelling ook in "sport-modus" zetten, zodat we de steile hellingen de baas konden (we reden er de hoogste berg van Thailand mee op).

Onze bamboo bungalow in Cave Lodge

Maar het was zalig om weer voor even de vrijheid te hebben die je met het openbaar vervoer mist, waardoor je op plaatsen komt die anders minder toegankelijk zouden zijn. We maakten op een week tijd een tocht doorheen de provincie Mae Hong Son, ten westen van Chiang Mai, aan de grens met Myanmar. In dit berggebied bevinden zich de grootste concentratie bergstammen en verschillende organisaties organiseren er dan ook trekkings heen vanuit Chiang Mai en omstreken. De beroemde "girafvrouwen" (de vrouwen met ringen rond hun nek) wonen hier ook. Wij hebben het zo niet voor die "menselijke dierentuin". Door de immense concentratie van toeristen in deze regio krijgen de bergstammen elke dag hordes toeristen over hun dorpsvloer en zijn ze "geconditioneerd" geraakt om hierop in te spelen: mooi poseren voor de foto...in ruil voor geld, hun kinderen volledig uitdossen in de traditionele klederdracht in plaats van ze naar school te laten gaan...Je komt de verschillende stammen (Akha, Lisu, Karens...) trouwens ook gewoon op de lokale markten in de dorpen tegen, waar ze hun typische werkstukjes verkopen en daar gedragen ze zich meer in hun "normale" doen.

Onze gids met gaslamje aan de ingang van de Tham Lod grot

Onze eerste stop was in Soppong waar we op een fantastische plaats verbleven, vlak bij de grotten van Tham Lod. Een Australiër bouwde hier 30 jaar geleden een huis met daarrond een aantal hutjes op palen voor gasten. In het (open) huis steken ze in de winter 's avonds een haardvuur aan (want het koelt hier goed af zodra de zon ondergaat (rond 18u)), speelt goeie muziek op de achtergrond en je kan er geweldig lekker eten en gezellig babbelen met andere gasten. Toen we de volgende morgen samen met de Australiër onze wandeling van die dag bespraken op basis van zijn zelfgemaakte kaart en Jeroen vroeg: "Hoe lang duurt die wandeling?", antwoordde hij ons vrolijk: "Dat hangt ervan af, normaal gezien twee uur maar het kan ook twee dagen zijn als je verloren loopt" :-) We begrepen dat beter toen we onderweg waren en aanwijzingen op de kaart dienden te volgen zoals: "zorg dat je altijd bergop loopt" of "aan het rijstveld (ergens) naar links, maar neem niet de paden die door het vee zijn gemaakt (en zo waren er tientallen)". Aangezien we het hier kunnen navertellen, hebben we het er goed vanaf gebracht :-)

Uiteraard bezochten we er ook de grotten van Tham Lod. De rivier Lang stroomt hier ongeveer anderhalve kilometer onder de grond en doorkruist een netwerk van verschillende holtes. Bij het bezoek volg je de rivier gezeten op een bamboe-bootje tot aan de uitgang. Onderweg moet je uitstappen en kan je na het beklimmen van vele smalle en hoge trapladders en begeleid door het gaslampje van de gids, de terrassen bereiken die leiden naar de drie belangrijkste kamers van de grot. Dat is wat anders dan de oververlichte grotten van Han :-) Aan de uitgang van de grot kan je bij valavond genieten van een "birdshow". Wij hadden er ons al een gedacht van gemaakt dat dat hoogstwaarschijnlijk niet veel voorstelde en het misschien enkel een toeristenlokmiddel was :-) Maar nee, ons wachten werd beloond. Bij het ondergaan van de zon troepten ontelbaar veel zwaluwen samen boven de uitgang van de grot en na wat vliegen in cirkels, doken ze de grot in, op zoek naar hun nest. We werden gratis en voor niets in de immense uitgangholte van de grot getrakteerd op een tsjilpconcert van jewelste... en af en toe een drets vogelkak :) Een spektakel dat zich al duizenden jaren elke avond opnieuw herhaalt...

"Vallende" zwaluwen

Maaskantje

Na drie dagen drukte in Bangkok, werd het tijd om verder te trekken. We reisden per trein, samen met een hele horde andere toeristen (waaronder ook - Jongen!- enkele inwoners van Maaskantje, nek-spoiler en bier aanwezig) naar Sukhothai. De oude stad van Sukhothai staat bekend als één van de mooiste archeologische vindplaatsen van Thailand. We verkenden de prachtige overblijfselen van de tempels, die omgeven worden door zacht glooiende hellingen, met de fiets aan een gezapig tempo en onder een stralende zon. We dronken een lekker fris en versgeperst vruchtensapje vooraleer we terugreden naar New Sukhothai.

Aangezien je van reizen dus echt ook moe kan worden, lasten we ook nog een "tam-dagje" in :-) We sliepen lang, gingen tegen het middaguur ontbijten, lazen wat in een boekje, slenterden rond op de lokale markt, bezochten wat Chinese winkels met allerlei prullaria, keken naar de dagelijkse aerobics-les in het park, gingen een biertje drinken rond aperitief-tijd vergezeld van een overheerlijke kipbrochette van onze lokale brochettes-man op de hoek, en aten tenslotte een typisch Thaise maaltijd op de avondmarkt. ZALIG!

Onze famous apéro-time

Tijd om dit gezellige Thaise stadje achter ons te laten en verder te reizen naar Chiang Mai, dit keer met de bus. Perfect op tijd vertrokken en aangekomen vóór het aangekondigde uur, dat is wat anders dan in Afrika (een zinnetje dat we hier nog vaak zullen gebruiken) :-)
Buiten het groene berglandschap dat wat verkoeling bracht, de heerlijke specifieke noordelijke keuken, de boekenwinkels, van boven tot onder volgestouwd met boeken, waar je voor een prikje een "used book" kan op de kop tikken en een gezellig restaurantje waar ze lekker ontbijt serveerden, kon Chiang Mai ons niet echt bekoren. Er liepen massa's toeristen rond, er waren meer "toeristenrestaurants" dan in de Beenhouwersstraat in Brussel en ons guesthouse was omringd door bars waar al van 's middags niet-Thaise mannen van middelbare leeftijd hun dagelijkse behoefte aan alcohol kwamen bevredigen. We bezochten wel enkele mooie tempels die steeds een oase van rust vormen in alle drukte en bezochten (alweer) de lokale markt op zoek naar lekkers en een blik op het Thaise leven.

Aanschuiven voor het avondmaal...

Kennismaking met een metropool

Een hele dag vliegen richting het oosten zadelde ons bij aankomst in Bangkok met een enorme jetlag op :-) Onze eerste uren op Thaise bodem spendeerden we dan ook in bed.

Maar om ons bioritme niet helemaal overhoop te gooien, trokken we enkele uren later toch nog de stad in voor een eerste verkenning. De stad zelf is enorm, 11 miljoen mensen wonen hier! Of misschien wel 2 miljoen meer want niemand schijnt het echt te weten. Je komt ogen tekort om de duizenden dingen te observeren: het immense verkeer met zijn eeuwige files, de verschillende eetstalletjes aan de kant van de weg en de verkopers die hun spullen (van huis-,tuin- en keukengerei tot ondergoed, amuletten, plastieken dozen, lottobiljetten en handtassen) uitstallen, de schitterende tempels, de hypermoderne winkelcentra, het overaanbod aan goedkope (namaak)spullen (we hadden gewoon zonder rugzak kunnen vertrekken en hier ons reispakket samenstellen :-))...Een explosie aan prikkels die je nauwelijks de baas kan.

We maakten al snel vlot gebruik van de talrijke openbare vervoerssystemen die deze wereldstad rijk is: metro, skytrain, tuk-tuk en nog meer fun: de taxiboot op de rivier Chao Phraya die zich door Bangkok slingert. Geweldig! Je zit met honderen anderen op zo'n boot gepropt, als sardienen in een blik (effen aan je neus krabben is onmogelijk); als je een halte nadert vaart de boot er op volle kracht naartoe, botst tegen een aantal autobanden die er als buffer zijn tegengebonden, waarna de beheerders van de boot met een niet-aflatend fluitconcert aan de bestuurder, die helemaal vooraan zit, te kennen geven of de boot dicht genoeg tegen de kade ligt en of er nog mensen aan het op- en afstappen zijn. Dat op-en afstappen gebeurt zo chaotisch dat Els er gewoon de slappe lach van kreeg.

Op zaterdag trokken we naar de Chatuchak-weekendmarkt waar je zonder een plan en een goed gevoel voor oriëntatie hopeloos verloren zou lopen of nooit zou vinden wat je eigenlijk zoekt. Al is dat misschien ook niet echt de bedoeling :-)

De dagen erna struinden we door Chinatown en de Indische wijk, bezochten de verschillende markten en uiteraard ook het Groot Paleis (of de Wat Phra Kaeo ("wat" is "tempel" in het Thai) en de Wat Pho, de oudste en grootste tempel van Bangkok, met het beroemde beeld van de liggende Boeddha. Het kost je ogen wat tijd om te wennen aan de explosie van kleuren, het schitteren van de stukjes glas waarmee de gebouwen zijn versierd en de soms vreemde gebeeldhouwde figuren die de tempels lijken te bewaken. En als je de 45m lange Boeddha ziet liggen met de heimelijke glimlach rond zijn lippen, kan je alleen maar dromen over het nirwana :-)

2013...het verre Oosten lonkt!

We hadden ons geen beter geschenk kunnen wensen om 2013 van start te gaan en ons "tienjarig jubileum" te vieren dan door opnieuw op reis te vertrekken voor een langere periode.
Dus lichtten we eind september onze werkgevers in, nadien familie, vrienden en collega's en trokken op 3 januari, met een rugzak vol zomerkleren en een hart vol reisverlangens, richting Zuid-Oost Azië. Dit avontuur zal ons deze keer, zonder jeep :-( maar met openbaar vervoer, door Thailand, Laos en Cambodja voeren. Onze enige "vijand" de komende drie maanden zal "de tijd" zijn... :-)

We willen iedereen die ons de laatste weken van december een kaartje, email of sms stuurde, bedanken, en via deze weg een geweldig 2013 toewensen!

Afrika laat ons niet los...

Op vrijdagavond 16 december om 19u30 geven we in de Parochiezaal van Denderwindeke, een exclusieve foto- en videoreportage over ons recent Afrika-avontuur. Deze avond wordt georganiseerd in samenwerking met het Davidsfonds van Denderwindeke. In ruil voor 5 euro wordt jullie een Afrikaans hapje en drankje aangeboden en kunnen jullie, in volle winterkoude, de warmte en pracht van het Afrikaanse continent proeven. Stip deze datum zeker aan in jullie agenda en vertel het voort! :-)

Hij is terug!

Ja, jullie lezen het goed. Onze jeep is eindelijk terug in het land. Nadat het schip in Kaapstad tien dagen later dan gepland is vertrokken en men nadien de container niet wilde vrijgeven omdat onze shipping agent in Zuid-Afrika het geld was “vergeten” door te storten naar de rederij, is het dan toch gelukt. Dinsdag zijn we hem gaan oppikken in de haven van Antwerpen. Op het ergste voorbereid, hadden we de startkabels geleend van nonkel Eddy en waren de ouders van Els meegegaan voor eventuele andere technische ondersteuning. Na wat heen en weer rijden tussen de verschillende douanegebouwen die de haven van Antwerpen rijk is om her en der een stempel op te pikken J (bijna Afrikaanse douaneformaliteiten), stonden we eindelijk weer oog in oog met onze “tank”. Bij de eerste poging startte hij onmiddellijk en na het oppompen van de banden, konden we met onze ijzersterke wagen huiswaarts rijden. Het voelde zo vertrouwd aan dat we toch overwegen hem nog een tijdje te houden. Is het niet voor een volgend reisavontuur, dan wel om tijdens natte herfstmaanden de modderige veldbaantjes te trotseren of later de wintersneeuw J

Vandaag stond dan de “grote kuis” op het programma. Ons hele hebben en houden zat nog steeds opgeborgen en weggemoffeld in de kisten van de wagen, toegedekt met een dikke laag Afrikaans stof en vuil. Het werd een hels karwei waar we ons hele weekend aan spendeerden - buiten de zonnige twee uur die we gingen mountainbiken op zondag J

Werkelijk alles moest afgestoft en afgewassen worden, van de vele boeken en tijdschriften tot de keukenspullen en de reserve-onderdelen voor de wagen. Ook de auto zelf kreeg een flinke beurt. We droegen de dozen op zolder, “parkeerden” onze tent en andere grotere spullen bij de ouders van Els en kropen op zondagavond met een voldaan gevoel onder de wol: Jeroen, klaar voor zijn eerste werkweek van 2011 en onze auto voor zijn eerste Europese onderhoudsbeurt en keuring sinds anderhalf jaar J

Info-avond "Lang op reis"

Op zaterdag 5 november zullen we aanwezig zijn op deze info- en ontmoetingsavond voor en door reizigers, georganiseerd door Wegwijzer. De avond zal volledig in het teken staan van het thema “Lang op reis”. Toekomstige reizigers of geïnteresseerden kunnen er bij een twintigtal globetrotters allerlei informatie en tips vinden die nodig zijn bij de organisatie van hun droomreis.

Kom dus zeker een kijkje nemen en luisteren naar de verhalen, als je het avontuur voelt kriebelen!

Dromen...

Het originele welkomstbord van Jeroens collega's



Het spandoek bij Jeroen thuis

Elf maanden... 330 dagen... 14 landen... 45.000km... 5 lekke en 4 nieuwe banden... ontelbare interessante Afrikanen...nieuwe vrienden... maar vooral onvergetelijke ervaringen en herinneringen later...landden we op de luchthaven in Zaventem. Met een krop in onze keel en de bibber in onze benen wandelden we (een half uur vroeger dan voorzien :-)) door de deuren van de aankomsthal, en opnieuw werden we verrast. We hadden nooit kunnen dromen of verwachten dat er ons daar zovele mensen zouden staan opwachten: ouders, grootouders, zussen, petekind Joppe met zijn mama en meter, vrienden die op een doordeweekse woensdagnamiddag vergadering of werk in de steek lieten en collega's die het drukke viaduct van Vilvoorde trotseerden... Dat deed zo ongelofelijk veel deugd!! In de Krepelstraat hing een welkomstspandoek ons op te wachten en de rest van het feest werd verdergezet bij Els thuis.



Jeroen en petekind Joppe: een aangename kennismaking :-)



En dan kan voor ons de aanpassing aan het Belgische leven beginnen... Het moet eerlijk worden gezegd: het valt ons moeilijker dan verwacht. We zijn alle routine kwijt, we lopen wat verloren en zitten met onze gedachten nog bij het afgelopen avontuur. Gelukkig laten vrienden en familie ons opnieuw terug thuis voelen.

Deze droom is verwezenlijkt... maar reizen doet alleen maar meer dromen :-) Dromen van een ander leven, van andere avonturen, van nieuwe ervaringen en het realiseren ervan.

Jullie horen er wel van :-)

 

This is the end...

Twee Belgische Landcruisers in Kaapstad

Onze laatste dagen op Afrikaanse bodem hingen we nog wat de toerist uit in Kaapstad. Op zaterdagmorgen flaneerden we op een leuke markt en in de namiddag gingen we naar het District Six Museum. Dit museum belicht de "geschiedenis" van het zesde District van Kaapstad. Hier woonde een bonte mix van mensen van verschillende religie, ras en afkomst vreedzaam samen. Maar bij begin van de 20e eeuw startten gedwongen relocaties, te beginnen met de zwarte Zuid-Afrikanen. Tijdens de hoogdagen van het Apartheidsregime werd deze wijk bovendien "uitgeroepen" tot een "gebied voor blanken". Zestigduizend mensen werden verplaatst naar marginale wijken buiten de stad, hun huizen werden afgebroken. Het museum wil een blijvende herinnering vormen voor de bewoners van dit district en voor alle gedwongen verhuizingen in het algemeen. Het intieme museum maakte veel indruk op ons.

En terwijl we op zoek waren naar een parkeerplaats zagen we tot onze verbazing een rode Toyota Landcruiser staan met Belgische nummerplaat! Het bleken Tom en Tessy te zijn, vertrokken in 2005 voor het doorkruisen van het Afrikaanse continent en sinds 2006 blijven hangen in Zuid-Afrika. Bij een avondje uit luisterden we naar hun straffe verhalen en werden jaloers op de tijd die ze nog "te goed" hadden in dit fantastische continent.

Cel van Mandela

Op zondag werkten we nog een "verplicht" bezoek af aan Robben Island. Het is een beetje massatoerisme: je wordt met honderden anderen op een boot gepropt en naar het eiland vervoerd, waarna je weer "en masse" op een paar bussen wordt gestopt en wordt rondgereden langsheen de verschillende gebouwen met een verhaal om tenslotte te eindigen met een rondleiding door een ex-politieke gevangene in de gevangenis waar ook Mandela werd vastgehouden. Maar toch geeft het geheel een goed beeld van hoe het leven moet zijn geweest.

Maandag maakten we onze auto vertrekkensklaar. Alles moest van het dak worden gehaald en zo in de auto te worden geschikt dat deze een veilige overtocht naar Europa zou hebben. Jeroen slaagde er op de valreep nog in dat zijn hand diende gehecht te worden zodat ik nadien voor alle vuile werkjes mocht opdraaien :-) We gingen nog een laatste keer gezellig met zijn tweetjes uit eten en beseften dat het einde nu wel heel dichtbij kwam...

 

 

De eerste, verkeerde container

Op dinsdag werden we door de shipping agent opgehaald die ons naar het containerdepot bracht. Met veel gepas en gemeet raakte onze "tank" nipt in de container (die dan niet de juiste bleek te zijn :-)). Ze maakten hem (hopelijk) goed vast en de deuren werden verzegeld. Een vreemd en eenzaam gevoel bekroop ons. Nu was het echt voorbij! Elf maanden lang was het ons huis; ons alles en nu moesten we het achterlaten om hopelijk binnen een aantal weken terug te zien in Antwerpen :-) In de namiddag hadden we nog afgesproken met een Nederlands koppel die pas waren aangekomen in Kaapstad voor een rondreis door Zuidelijk Afrika en Zuid-Amerika. We gaven hen de laatste tips en kregen al heimwee naar dit grote avontuur. En dan werd het rushen richting de luchthaven...